Inleiding

Dit is mijn eerste blog poging, om uit te vinden hoe het werkt. Dus fouten maken mag .... zelfs meerdere fouten, als je er maar van leert, zei mijn moeder altijd.... En juist over haar wilde ik het hebben.
Het was hard om haar te verliezen, zoals het voor iedere dochter of zoon, die van haar/zijn moeder houdt, is om je moeder te verliezen.
Het was hard om te zien hoe ze in de laatste jaren van haar leven achteruit ging, in zichzelf gekeerd raakte. Maar het laatste halfjaar van haar leven hebben wij toch nog kunnen genieten van haar eindeloze en soms cynische humor die weer terugkwam, toen ze eenmaal van het verpleegtehuis De Drie Hoven verhuisde naar een groepswoning voor 6 personen in het Leo Polak Woonzorgcentrum in Osdorp.



De eerste dag daar genoot ze zichtbaar van het feit dat ze weer een kamer alleen voor zichzelf had. 'Of ze even naar bed mocht?' Want dat kon niet in De Drie Hoven wegens een tekort aan personeel. Het was voor haar in eerste instantie meer een luxe hotelkamer. We kregen weer een heel fijn contact met haar. Ze kon weer op een manier - haar eigen - reageren op gebeurtenissen of incidenten om haar heen, en had niet meer de neiging om zich geheel af te zonderen.


Ze deed weer mee, zong weer, en haalde soms grappen uit met haar medebewoners, of gaf ze met korte afgebeten woorden van langs als ze iets deden wat haar niet zinde. Geweldig, onze moeder kwam beetje bij beetje weer terug uit haar letargische afzondering. Ze genoot weer van het eten en snoepen, al kon ze niet meer veel eten. Ook begon ze mij weer 'op te voeden' in de zin van: 'denk erom, er zijn veel vreemde mensen ... niet te vrrrijijij, jij!'

Haar fysieke gezondheid ging echter zienderogen achteruit.
In juli een zware griepvirus, in augustus een lichte hersenbloeding (tia) en nu in december toch weer niet echt lekker, misselijk en braken, wat uiteindelijk wel tot haar dood heeft geleid.
Van de tia (lichte hersenbloeding) knapte ze - na de zuurstoftoediening - zelfs heel goed op, en had in de opnamekamer van het Lucas Ziekenhuis helder commentaar op haar kleinzoon Steve van: "Jaaa, jíj komt veel te weinig bij oma..." en Steve grijnsde opgelucht, toen hij zijn oma weer helder zag communiceren. Haar helderheid had toch te maken met de zuurstoftoediening tijdens het vervoer van Leo Polak naar het ziekenhuis. Maar de volgende dag zakte ze weer weg in een lichte vergetelheid en gaf artsen en zusters er van langs, toen ze te dicht bij haar kwamen om haar te verzorgen.Zo bedreigd als ze zich voelde in een haar vreemde omgeving. Gelukkig was ik er vroeg, om 8.00 uur 's-ochtends, met een ham/kaas-croissantje en een verse jus d'orange en cappuccino, en reageerde ze opgelucht: 'Ooh, mijn dochter, hèè, gelukkig' en at toen tevreden haar croissantje op en genoot zichtbaar van haar kopje cappuccino. Want genieten kon ze nog wel van de kleine dingen van het leven. Gelukkig mocht ze weer gauw naar 'huis', en ja, dat was voor haar weer - opnieuw - het Leo Polak gemeenschappelijk woonhuis.

Ook het het straatfeest op 10 september 2006 voor de groepswoningen van het Leo Polak heeft ze met veel plezier gevolgd, in haar eigen stijl gekleed in een mooie batikjurk, die ik had meegenomen voor haar.


























Deze Blog is toegewijd aan mama, jullie oma, jullie tante. Op deze blog kan je je verhalen kwijt, je herinneringen, haar moppen die ze tapte, de liedjes die ze zong, eventueel met foto's, tekeningen, links naar bijvoorbeeld liedjes, enzovoorts.

Dus mocht je een verhaal willen vertellen of iets anders, bel me op of mail me. Dan kan ik jullie authoriseren om een column te schrijven met eventueel foto's of links. Ik zal je haarfijn uitleggen hoe dat moet. Natuurlijk wil ik het ook wel voor je doen.

Met liefde geschreven voor jullie allemaal, Cisca