In memoriam Jan van der Sanden

Toch nog onverwachts overleed op 22 september om 14.30 uur onze 'oom Jan' van der Sanden (geb. 26 februari 1929). Hij was een goede vriend van de familie Grillet, met wie hij de oorlogsjaren heeft doorgebracht in het interneringskamp Kampili op Celebes, zelf nog een jonge knaap van 13 tot 16 jaar. Hij wist daarover vele verhalen te vertellen. Over zijn strooptochten buiten het kamp, waarvan hij altijd terugkwam met z'n armen vol ketella (zoete aardappel), en soms ook groenten en vruchten. En dan was het ook altijd feest. Hij kon ook goed vertellen over de onderlinge verhoudingen en de streken die Noortje (lees tante Nora) wel eens uithaalde. En over onze mama Fietje, toen al volwassen als meisje van 18, 19 en heel verantwoordelijk. Mama was heel lief voor hem, zo vertelde hij. Fietje deed zwaar keukenwerk. Ze kookten in hele grote 'pannen', van die zware regendrums, die ze ook elke dag moesten schoon schrobben. En zij maakte dan de gejatte ketella en groente klaar, en dan was het smullen. De verhalen van oom Jan sluiten goed aan bij de verhalen van mijn moeder Fietje, en zijn een bevestiging van alle verhalen over interneringskamp (vrouwenkamp) Kampili op Celebes (Sulawesi). Ook over de bombardementen van de Amerikanen met fosforbommen aan het einde van de oorlog kon hij veel vertellen, en die ellendige verbrandingen met de dood als gevolg veroorzaakten. De droppings van de voedselpakketten en vooral de chocolade die smolt in zijn handen en van zijn vingers afdroop; de lange tijd van wachten na het einde van de oorlog op 15 augustus 1945 voordat ze weer terug mochten gaan naar Makassar en voordat zij hun leven weer mochten oppakken. Met hem beleefde je die tijd zelf ook heel intens. En dat gevoel deelden wij ook met elkaar, ook al had ik het zelf niet meegemaakt, ik voelde me wel heel erg betrokken bij die tijd.
Ach, lieve oom Jan, u bent nu weer bij uw eigen mensen, die u lief zijn en die u in de loop der jaren verloren hebt, en waarmee u alles hebt meegemaakt en gedeeld. Ik weet dat u nu zeker gelukkig bent, lieve oom Jan, ga in vrede. Dank u wel dat u er ook voor mij was, en vooral in de afgelopen jaren nadat bleek dat ik een ernstige ziekte onder mijn leden heb. U was een grote steun voor mij en Johan in moeilijke tijden, toen we als zelfstandige ondernemers door deze ziekte alles moesten opgeven en verkopen.
Wat hebben wij ook genoten van elkaars gezelschap, de aardbeien met slagroom, de muziek van uw favoriete zanger Louis Armstrong, de massagestoel in uw woonkamer, én .... het lekkere eten.
En ik koester die dagen, en ook die keren dat wij lekker uit eten gingen bij uw favoriete Indonesisch restaurant in Utrecht, restaurant Djakarta.

Favoriet restaurant van oom Jan:
Indonesisch restaurant Djakarta
Lucasbolwerk 19
3512 EH Utrecht
telefoon 030-2319101
Open: dinsdag t/m zondag
van 16.00-22.00 uur

Lieve oom Jan, rust in vrede en geluk.



Als ik dood ben
treur maar niet
ik ben niet echt weg
moet je weten
Het is het heimwee
die ik achterliet
Dood voel ik me pas
als jij me bent vergeten...




Ik denk met warmte aan u,
vol goede herinneringen.


Klink hier voor informatie over Kampili